در دنیای پر هیاهو ی جنگ مادران نقش بسزایی در تأمین نیازهای عاطفی،اجتماعی و فرهنگی جامعه دارند.مادران باوجود فشارهای روانی و نگرانیهای حاصله از جنگ و درگیری ها،ستون آرامش خانه و خانواده از جمله فرزندان بودند.آنان با مقاومت و ایستادگی ،صبر و شجاعت و امید دادن به اعضای خانواده سهم بسزایی در تداوم زندگی عادی ایفا کردند.نقش مادران در شرایط جنگ تحمیلی سوم نه تنها در پشت جبهه بلکه حضورش در میدان هم با ترویج فرهنگ مقاومت و ایستادگی با مراقبت از فرزندان و سالمندان و حمایت از سایر افراد خانواده ،تامین معیشت و…با آسیب های روانی ناشی از جنگ مقابله کند.مادران در سخت ترین شرایط جنگی یاد آور حقیقتی هستند که میتوانند در دل تاریکی ها یک روشنایی ایجاد کنند یک لبخند،یک جمله خوب یا حضور آرام قدرتی ایجادکنندکه باعث توانمندی تمام اعضای خانواده شوند.پس نباید نقش مادران را دست کم گرفت چراکه بهترین حمایت کننده در بحران ها هستند.
برای بررسی نقش مادران در دوران دفاع از وطن، میتوان این موضوع را در سه محور اصلی دستهبندی کرد:
مادران حماسهسازانِ
پشت جبهه
مادران در دوران جنگ تحمیلی، فراتر از نقش سنتی خود در خانه، به ستونهای اصلی تدارکات دفاع تبدیل شدند. آنها با تشکیل گروههای مردمی در مساجد و منازل، به پخت نان، دوخت لباس، بافتنی برای رزمندگان و بستهبندی اقلام ضروری میپرداختند. این فعالیتهای بیوقفه، روحیهی ایستادگی را در جامعه زنده نگه میداشت و پیوندی ناگسستنی میان جبهه و پشت جبهه ایجاد کرده بود.
صبورترین حامیان و بدرقهکنندگان
اصلیترین بارِ عاطفی جنگ بر دوش مادرانی بود که عزیزترین کسان خود، یعنی همسران و فرزندانشان را راهی میدانهای نبرد میکردند. «اعزام» برای مادران ایرانی، صحنهی آزمونی بزرگ برای صبر و ایمان بود. آنان با بدرقههایی که آمیخته به اشک و دعا بود، چنان استقامتی از خود نشان دادند که به الگویی برای قدرتِ روحی و روانی جامعه در برابر تهاجم دشمن تبدیل شدند.
پاسدارانِ فرهنگِ ایثار در خانه
مادران، معمارانِ اندیشهی مقاومت در خانواده بودند. آنها با تربیت فرزندان بر اساس ارزشهای ایثار و آزادگی، نسل جوانی را پرورش دادند که دغدغهی حفظ خاک و اعتقادات را داشت. پس از پایان نبرد نیز، همین مادران با صبوری در مواجهه با شهادت یا جانبازی عزیزانشان، به اسطورههای مقاومت تبدیل شدند و فرهنگِ شهادتطلبی و ایستادگی را در دلِ تاریخِ اجتماعی ایران ثبت کردند.
